سمپوزیوم موضوعی سالانه جراحی دست تهران

مقدمه اول: علم در ابتدا ساده و جمع وجور بود. به مرور زمان وسیع و شاخه شاخه شد. این موضوع همچنان ادامه دارد. یکی از اولین رشته هایی که از جراحی و ارتوپدی جدا شد رشته جراحی دست بود. این سیر پیشرفت امروزه گریبانگیر خود رشته جراحی دست هم شده است. امروز بسیاری از جراحان دست تلاش میکنند که مهارت خود را در یکی از شاخه های جراحی دست بیشتر کنند. رشته هایی نظیر جراحی ارنج، جراحی مچ دست، جراحی شبکه براکیال و اعصاب محیطی، جراحی میکروسکوپی، تروماهای ورزشی، جراحی های آرتروسکوپی، تومورهای اندام فوقانی، دفورمیتی های مادرزادی و زیر شاخه های فراوان دیگر.
مقدمه دوم: کنگره ها و سمپوزیوم های عمومی جراحی دست موظف هستند که سلایق زیر شاخه های مختلف را در نظر بگیرند. این باعث می شود تا در کنگره های عمومی مباحث به صورت خیلی ریز مورد موشکافی قرار نگیرد. از طرف دیگر در برخی سمپوزیوم های خیلی تخصصی، جزئیات زیاد، برای شنوندگان غیر علاقمند ملال آور میشود.
با توجه به دو مقدمه بالا بنظر میرسید که جای یک ژانر مستقل از گردهمایی های جراحان دست خالی باشد. سمپوزیومهای خیلی تخصصی در مورد هر یک از موضوعات زیر تخصصی دست. من به تقلید از استادم پروفسور ژیلبرت که در واقع ادامه برنامه استاد خود یعنی پروفسور توبیانا را اجرا میکرد تصمیم گرفتم با کمک دوستانم یک سمپوزیوم سالانه جراحی دست در هر یک از موضوعات ریز جراحی دست را برگزار کنم. چون اسپانسر این برنامه مادر مرحوم من است، این برنامه در آخرین جمعه یا آخرین شنبه آذر ماه هر سال برابر با سالروز فوت او، برگزار میشود. این برنامه مشخصات زیر را دارد:
1- دبیرخانه آن در بیمارستان دکتر شریعتی در تهران است
2- موضوع هر برنامه از یک سال قبل تعیین می شود
3- مدت هر سمپوزیوم یک روز است
4- موضوعات برنامه شامل سخنرانی، پانل، معرفی کیس و غیره است اما تمایل دارد اهداف زیر را دنبال نماید:
a. جمع آوری بیماران در یک موضوع. یکی از نقاط ضعف کنگره های ما فقدان short communication است. من در جلسات سالانه کلینیک ژوونه میدیدم که یکی از قسمتهای مهم کنگره معرفی بیماران مربوط به موضوع کنگره از طرف سخنرانان بود. مثلا برای موضوع سندروم کانال کارپ سخنران بیماران سندروم کانال کارپ خود را در یک، دو یا چند ساله گذشته جمع میکرد و مشخصات این بیماران از جمله عوارض و نتایج را اعلام میکردند. کاری که ما در مورد بیماران خودمان جز برای مقاله نویسی انجام نمی دهیم. بهتر از من میدانید که یکی از اجزای evidence based medicine جمع آوری بیماران شخصی و بررسی آنها است. این سمپوزیوم تمایل دارد در این کار همکاران را تشویق نماید.
b. ارائه مشکل. هر یک از ما در رشته خود با مشکلی روبرو هستیم. مثلا، برای اعاده چرخش در سینوستوزیس مادرزادی ساعد، مسئله داریم. هر یک از ما در مورد آن فکر کرده ایم و به نتایجی رسیده ایم. تجربیاتی داشته ایم و شکست هایی خورده ایم. فرصتی وجود نداشته تا این ایده ها، تجربه ها، شکست ها و موفقیتهای نسبی معرفی شود تا شاید با هم افزایی آن راه جدیدی پیدا شود یا راه رفته دوبار طی نشود. این سمپوزیوم سالانه جایی برای این تبادل افکار است.
c. تکنیک های شخصی. تمام ما تکنیک های شخصی شده ای در درمان بیمارانمان داریم که نه آنقدر متفاوت است که بتوان در مقاله گنجاند و نه آنقدر بی اهمیت که بتوان آنها را نادیده گرفت. این سمپوزیوم جایی است برای تبادل این ابتکارات.
5- . دغدغه های بالا در هر موضوع ریز از جراحی دست، عمدتا دغدغه های گروه کوچکی از همکاران خواهد بود. بنظر میرسد که قاعدتا شرکت کنندگان این سمپوزیوم ها بیشتر خود سخنرانان باشند تا سایرین، لذا اگر چه ورود برای تمام همکاران آزاد خواهد بود اما هدف این سمپوزیوم ها، تبلیغ برای دعوت از هر چه بیشتر از همکاران نیست.
6- تلاش میشود با شرکت مجازی سخنرانان، از سخنرانان خارجی هم استفاده شود. اما در مورد سخنرانان داخلی به علت اهمیت تبادل نظر های رو در رو، برنامه آن است که به صورت حضوری شرکت داشته باشند.
با توجه به این اهداف و این برنامه ها اولین سمپوزیوم سالانه جراحی دست تهران در آخرین جمعه آذر ماه 1404 برگزار میشود.
موضوع آن آسیبهای شبکه براکیال تروماتیک است و روی جزئیات آن نظیر انتقال عصب ها و انتقال تاندونها بحث خواهد شد. برنامه ما یک برنامه منظم سالانه برای 10 سال است. ممکن است این راهی باشد که همکاران جوان ما ادامه دهند یا برنامه ای باشد که قبل از شروع پایان یابد. باید منتر باشیم و ببینیم.
از شما درخواست میکنم چنانچه این موضوع مورد علاقه شما است و تمایل به شرکت در آن دارید به من اطلاع دهید تا با شما تماس بگیرم.
با احترام
دکتر رضا شهریار کامرانی